Voeding als brandstof voor je motor

IN VIER STAPPEN NAAR EEN COMPLEET ATLEET
DEEL II  Voeding als brandstof voor je motor
Eet je krachtig en sterk

Volgens de theorie zijn er drie grote pijlers die stevig moeten staan om een volwaardige sporter te zijn: trainen – rusten en eten. Als deze drie de nodige aandacht krijgen en in evenwicht zijn, dan ben je een compleet atleet. Voeg daar voor elke verschillende sport nog eens de zuil techniek aan toe en het plaatje klopt helemaal.

Vandaag lees je meer over het belang van aangepaste voeding, hoe ik het in mijn sportieve leven een plaats geef en er dagelijks de positieve effecten van ervaar.

Op het balkon van een hotelkamer je eigen potje koken, terwijl er beneden in het dorp tientallen restaurants zijn en het hotel zelf een ruime kaart aanbiedt. Tenzij uit zuinigheid zie je waarschijnlijk geen goede reden om het te doen. Zeker niet als je die dag al acht uur op de fiets hebt gezeten en als dat de volgende dag weer van je verwacht wordt zoals in de Craft Bike Transalp ( een achtdaagse MTB westrijd door de Alpen ) bijvoorbeeld. Toch deed ik het en ik heb er hele goeie redenen voor.

Sportvoeding een noodzaak?
Je hebt ondertussen een coach, de trainingen lopen goed. Je nadert je eerste doelen. Je geniet, want je voelt je elke dag sterker worden. Dat is een normale evolutie. Als je volgens een vast patroon traint, maak je progressie. Zo simpel is dat. Maar toch zijn er dingen die soms tegen wringen. Je komt thuis van je training, je bent helemaal leeg en sterft van de honger bijvoorbeeld. Het eerste het beste wat in de buurt ligt, werk je naar binnen en je hebt het gevoel dat je niet verzadigd raakt. Ik kan me nog perfect herinneren hoe ik ’s morgens ontbeet, naar het werk fietste daar toekwam en een uur later weer honger had, een leeg gevoel achtervolgde me de hele dag. ’s Avonds in omgekeerde richting hetzelfde, ik kwam thuis en scheurde van de honger. Ik kon eten tot mijn buik barstte, maar toch leek het of ik nooit genoeg had.

Overstag voor energiedrank, powerrepen en gels
Ik liet me vertellen dat je als sporter niet voldoende voedingsstoffen uit standaard voeding kan halen, de porties die je zou moeten eten om je voorraad aan te vullen zijn veel te groot om te verwerken. Dat klonk aannemelijk en overschakelen op sportvoeding was een logische stap. Hoewel ik er twijfelachtig tegenover stond, ik vond het allemaal niet lekker en ook best duur, begon ik toch sportdrank en energierepen te gebruiken. Compacte voeding met een hoge voedingswaarde. Ik beperkte het gebruik tot de weekends bij langere trainingen en tijdens de wedstrijden. Verder vermeed ik op advies van een sportdiëtist vetten, ik telde mijn frietjes en ik keek niet op een winegummetje meer of minder, want omwille van zijn groot aantal koolhydraten en lage vetpercentage zou dit snoepje het perfecte recuperatiewonder zijn. Het is heel logisch dat je als sporter nadenkt over wat je eet en drinkt, je komt geen sportman tegen die er niet mee begaan is. Voeding is het enige wat onze motor aandrijft. We voelen dat we niet naar behoren presteren wanneer onze tank leeg is en we zijn allemaal op zoek naar de premium brandstof die onze motor perfect doet draaien. Maar hoe weten we of we goed bezig zijn en vooral wie moeten we geloven, want we worden langs alle kanten bestookt met goede raad en advies. Het antwoord is simpel: je voelt het als je goed bezig bent en het enige waar je naar moet luisteren is je lichaam. Ik kan het niet laten om deze passende quote mee te geven: ‘Luister naar je lichaam als het fluistert, wacht niet tot het schreeuwt.’

Van kwaad naar erger
Ik had mijn eerste grote doel, het uitrijden van de Cape Epic in 2011, achter de rug en ik zweefde nog lang na op de euforische roes. De bikewereld lag aan mijn voeten, want als je de Epic kan uitrijden, dan kan je alles aan. De ene Belgische marathon na de andere verslond ik, maar niet met het gewenste resultaat. In plaats van te presteren zoals gehoopt en verwacht, sleepte ik me voort op de fiets en genieten was er niet meer bij. Pas toen ik me ook naast de fiets moe en uitgeblust begon te voelen, constant last had van diarree en niet meer te genieten was, wilde ik toegeven dat er misschien toch wel iets aan de hand was. Mijn toenmalige trainer constateerde via een inspanningstest overtraining en zette me veertien dagen op rust. Maar zoals we al konden vermoeden, boden de twee rustweken geen soelaas. Ik had ook geen zin meer om te fietsen, het kostte me energie terwijl het me vroeger oppepte. Koffie moest me op het werk wakker houden, maar daar kreeg ik last van aan de maag, de winegums werden een verslaving, ik verslond ze met de kilo en ze deden mezweten. Af en toe kreeg ik een ‘vetaanval’, dan at ik massa’s boter en mayonaise waar ik me dan achteraf enorm schuldig over voelde.

Eet wat bij je past
Door over mijn ervaringen te praten met vrienden en collega’s, kreeg ik van iemand de tip om te rade te gaan bij diëtiste Christine Tobback. Christine benadert voeding niet vanuit algemeenheden, maar vanuit elk individu afzonderlijk. Je gaat op zoek naar welke voedingsmiddelen je positief prikkelen en welke negatief. Door haar aanpak kwam ik erachter dat ik heel gevoelig ben voor fructose, een type suiker die in hoge mate aan quasi elk industrieel bewerkt voedingsmiddel wordt toegevoegd en ook aan sportrepen en sportdrank. Door de grote dosissen die ik tijdens de acht dagen van de Cape Epic had ingenomen in combinatie met de hoge inspanningsintensiteit, heeft mijn lichaam en in het bijzonder mijn lever het opgegeven waardoor ik niet meer uit de negatieve spiraal van vermoeidheid kwam. Voordien gebruikte ik sportdrank enkel in het weekend, tot drie dagen nadien had ik diarree en was ik vermoeid, maar tegen dat het weer weekend werd, was mijn lichaam daarvan hersteld. Echter de acht dagen non-stop was teveel van het goede. Deze gevoeligheid voor fructose is iets waar vele sporters aan leiden en maar weinigen beseffen. In de enkele weken tijd, waarin ik onder andere fructose van het menu schrapte en gezonde koude vetten aan mijn voedingspatroon toevoegde, iets waar men mij voordien een fobie voor had aangepraat, voelde ik mij als herboren. Ik had weer zin om te fietsen, meer nog, mijn prestaties waren als nooit tevoren en dat zonder extra training, simpelweg door mijn motor van de geschikte brandstof te voorzien.

Voedingsconsulente
Omdat ik zo ondersteboven was van het feit dat de oplossing voor mijn vermoeidheidsprobleem zo eenvoudig was, heb ik besloten om mijn ervaring te delen met collega sporters, maar ook met de man en de vrouw in de straat. Want ook al sport je niet, iedereen heeft er baat bij om verlost te zijn van allerlei kwaaltjes en extra energie in de plaats te krijgen. Ik ben voedingsconsulente en vandaag begeleid ik mensen die deze nieuwe manier van eten een plaats willen geven in hun dagelijks leven. Ik geef workshops en lezingen. Je vindt alle info op mijn website www.food-steps.be.